In een artikel op Tubantia is het alweer heel duidelijk. Predatoren blijven voor problemen zorgen. Jarenlang wilden “vogelbeschermers” niet erkennen dat predatie een van de grootste bedreigingen vormt voor onze akker- en weidevogels. Roofdieren zoals vos, kraai en steenmarter werden gezien als een “natuurlijk” onderdeel van het ecosysteem, waar niet mocht worden ingegrepen. Vandaag zien we echter meer en meer een duidelijke kentering. Steeds meer natuurbeschermers geven toe dat zonder actief beheer van predatoren akker- en weidevogels geen toekomst meer hebben.
Zonder predatiebeheer verdwijnen onze akker- en weidevogels.
Dat is een opvallende evolutie, want wat nu voorzichtig wordt erkend, zeggen jagers al jaren. Zonder predatiebeheer verdwijnen onze akker- en weidevogels. Extra middelen voor een doordacht predatiebeheer zijn daarom dringend nodig.
Rasters alleen volstaan niet
Sommigen zien het afrasteren van weidevogelgebieden als een nobele oplossing. In de praktijk kent die aanpak echter twee grote problemen.
- Ten eerste los je het probleem niet op, je verplaatst het. Predatoren zoeken simpelweg hun prooi in nabijgelegen gebieden. De druk verschuift, maar verdwijnt niet.
- Ten tweede: wat als een vos toch binnen het raster geraakt? Dan kan hij er vaak niet meer uit. Het resultaat: één grote gedekte tafel waar nesten en kuikens van grondbroeders het slachtoffer van zijn.
Wie onze akker- en weidevogels echt wil redden, moet durven kiezen voor realisme. Bescherming vraagt niet alleen om preventieve maatregelen, maar ook om degelijk beheer. Alleen zo krijgen onze kwetsbare soorten opnieuw een eerlijke kans.